Tuesday, April 17, 2012

Kematian itu pasti...

Salam,

"Dialah yang menciptakan kamu dari tanah, sesudah itu ditentukanNya ajal (kematianmu), dan ada lagi suatu ajal yang ditentukan (untuk berbangkit) yang ada pada sisiNya (yang Dia sendirilah mengetahuinya), kemudia kamu masih ragu-ragu (tentang berbangkit itu)" - Al-'Anaam

Sesungguhnya kematian itu pasti untuk setiap manusia...tak mengira masa...dan usia...
Saya teringat...masih teringat2 lagik segala perbualan saya dan beliau...
Situasi di opis saya pada suatu pagi (kejadian pd minggu lepas)

Beliau : Assalamualaikum, saya nak jumpa cik zila, ada tak?
Saya : Ws..haaa..kamu, ada apa nak jumpa saya ni? Dari minggu lepas, ada je masalahnya...(kata saya kepada beliau dgn nada agak2 garang-tapi-tak-berniat-nak marah)
Beliau : Kak, saya nak defer la semester ni...boleh tak saya amek balik borang subject reg saya tu? mak ngn ayah saya suruh saya tunggu tawaran IPTA laa kak...tapi, saya sayang laa nak tinggalkan U ni, sebab dah kenal ramai lecturer, kawan2...
Saya : Laa...awak pujuk la mak ayah awak tu...awak tau, kalau awak terus sambung bachelor kat sini, awak dpt banyak exemption credit tau sbb dulu awak diploma kat sini jugak..So, boleh abis cepat...Habis tu, kalau awak defer, awak nak buat apa kat shah alam ni? keje ke? ke balik kampung?
Beliau : Tu laa kak...saya dah pujuk diorang tu, tapi biasa laa org tua...kita kena dengar ckp diorang (ok, ini saya sgt terharu sbb beliau mmg sgt patuh, mendengar kata serta baik orangnya..) Saya mungkin duduk je kot kat sini, wat part time ke...
Saya : Try la pujuk lagi, bgtau kebaikan2 kalau awak further sini...Ke awak mmg dah takmo belajar kat sini, dah serik asik kena marah ngn saya je ni? (ujar saya dgn hanya niat bergurau kerana beliau mmg selalu jumpa dan refer kat saya kalau ada apa2 masalah kat fakulti)
Beliau : Eh akak ni...mana ada laa...saya memang dah tak larat nak pujuk2 diorang tu sbb apa yg saya ckp mesti kalah punya laa...Lagipun saya susah nak kontek diorang, diorang aje yg akan kontek saya kat sini..(pd mulanya saya sedikit musykil dgn kenyataan beliau ini sbb saya agak mcm parents dia ni dok kat ceruk rantau pedalaman mana kah? ok, rupa2nya mereka tinggal di luar negara, di Hungary bersama 3 org adik2 beliau)
Saya : Ok la, kalau mcm tu terpulang pd awak.. Kalau awak nak defer, saya rasa tak perlu laa isi form sbb nama awak pun belum ada kat system lagi utk bachelor ni...
Beliau : Owhh..habis tu? saya kena buat apa ni kak? (tanya beliau seperti ke'blurr' an)
Saya : Alaaa..ko buat bodohhhh je...hahahaha... (ini memang serius saya jawab mcm ni, tak berniat apa2, cuma saje sbb suka kacau beliau yg mmg kdg2-kelakar-blurr-agak sengal-tapi-mmg-baik)
Beliau : Eeeiii..apa akak ni...biar betoll...saya serius laa..akak main2 pulak.. (beliau jawab begini dan saya sedikit pelik sbb selalunya beliau ok je kalau saya gurau2, tp pd hari tu beliau seakan terasa hati pulak)
Saya : Ala...itu pun nak emo...saya main2 aje laa...hehehe...Betul, awak tak payah isi form defer tu, borang subject reg awak tu saya akan LUPUS kan terus...Andai kata awak tak dpt masuk IPTA hujung thn ni, awak dtg sini balik, isi je borang subjek reg baru...boleh?
Beliau : Akak nak LUPUS kan? Ok...maknanya saya takyah laa isi2 form mcm2 ye kak?
Saya : Ye dik oiii...akak lupuskan...ko paham ke tak ni? (saya tak tau kenapa pd hari itu saya menggunakan perkataan 'LUPUS' itu kpd beliau)
Beliau : Ok laa kak...terima kasih banyak2...akak ni baik laa, selalu tolong saya...hehehe..
Saya : Terima kasih je ke dik? Saya nak KFC Isnin nnti tau! hehe... (saje saya cakap begini dengan tanpa niat nak betol2 pun)
Beliau : Owhh...Insya Allah kak...Nanti saya jumpa akak...Betul eh kak, saya takyah isi form apa2 ni?
Saya : Ye, betul laa dik nonnnn oii...Saya tunggu KFC awak tau...hehehe...

Saya tak sangka itu kali terakhir saya berbual dgn beliau, dan pada bukannya KFC yg saya terima Isnin itu...Tapi, tabung derma kilat dan berita tentang kehilangan beliau... Allahu Akbar!
Saya sangat sedih, memang saya tak dpt menahan air mata, saya menangis, sangat2 sedih, sbb saya sangat tak sangka itu kali terakhir saya berbual dan bergurau dgn beliau... =(
Beliau mengalami kemalangan jalan raya dan berlaku pendarahan dalaman otak, meninggal dlm perjalanan ke hospital... Innalillah...
Jika ajal sudah sampai, tiada apa yang dapat menghalangnya...
Jika janji kita dengan Pencipta untuk menghadapNya, tidak akan terlambat, atau tercepat walau sesaat pun...segalanya telah ditentukan...

Ye, sesungguhnya kematian itu pasti...sangat pasti...
Sebagai manusia yg kerdil di sisiNya, kita sendiri tidak pasti, bagaimana dan bila kita akan dijemput olehNya...itu semua rahsiaNya...semua itu telah tertulis di Luh Mahfuz...
Berdoalah kepadaNya agar kita dipermudahkan segala urusan serta dipermudahkan apabila ditarik nyawa olehNya nanti, Insya Allah...

Al-Fatihah buat Adik Alif (1989 - 2012)
Semoga Allah mencucuri roh kamu serta semoga kamu ditempatkan di kalangan orang2 yg beriman... Insya Allah... Ameeennn....







>> saat kematian itu pasti tiba...saya menangis sepanjang hari kerana terlalu sedih dan masih terngiang2 apa yg kami bualkan... =(

1 comment:

fadzliza aqeela said...

ye ke ni nyah?ko betol xreka cite nih?aku dah nanges dah tau...papepun takziah mmg sedey tapi nak wat cmne kan kite merancang tuhan yg tentukan segala2nya...